In gesprek met Irene Verweij.

Hoe kwam je erbij om te starten met 'Zelfvoorzienend Samenleven'?

Irene: 'Toen vorig jaar ineens allerlei winkels moesten sluiten vanwege de lockdown, vroeg ik mij af, wat als ze de supermarkt nu ook sluiten?
Toen die gedachte door mijn hoofd ging, realiseerde ik me ineens hoe afhankelijk en kwetsbaar we zijn. Ik had nog voor een dag of drie eten in huis, maar hoe ik daarna aan eten zou moeten komen als de winkels werkelijk dicht zouden zijn? Ik had geen idee. Gelukkig bleef de supermarkt open, maar toch..
Deze simpele gedachte gaf voor mij het startsein naar wat later uitgroeide tot een boek, workshop en een jaartraining.

Je roept op tot een nieuwe vorm van samenleven als ik het goed begrijp?

Irene: 'Ik werd me de laatste jaren steeds meer bewust van de grote misstanden die er werkelijk overal, op ieder vlak in de maatschappij zijn. Of je nu kijkt naar voedselvoorziening, de bouw-, energiewereld of naar het politieke en economische systeem overal gaat het op een onvoorstelbare manier mis. De rode draad in al deze misstanden is egoïsme en korte termijn- en geld georiënteerd denken.
Dit kan anders. En dat kunnen alleen jij en ik maar doen. Graag roep ik Nederlanders op: 'Ga niet zitten wachten tot de politiek of overheid met een goed plan komt. Alles hangt van jou af. Nu. Vandaag. Ga staan en word zelfredzaam!'

Waarom is dit zo belangrijk?

Irene: 'Veel mensen ervaren deze tijd als beangstigend. Hierdoor voelen ze zich machteloos en komen ze niet in beweging. En dat terwijl juist deze tijd een prachtkans biedt om een nieuwe maatschappij te creëren. Voor al die failliete ondernemers, ontslagen werknemers, gedesillusioneerde mensen; kom in beweging! Niet in het oude ongezonde systeem, maar creëer je eigen gezonde, vreugdevolle werkelijkheid.'

In je boek 'Zelfvoorzienend Samenleven', beschrijf je een vijf stappen plan. Is dat waar je toe oproept?

Irene: 'Zeker. Heel concreet, stap voor stap kunnen we deze werkelijkheid samen neerzetten. Het enige wat je hoeft te doen is in beweging komen. Begin met je lokaal te verenigen: verzamel zoveel mogelijk ondernemers en particulieren om je heen die eenzelfde verlangen hebben. Vervolgens zorg je dat je loskomt uit het traditionele geldsysteem door je eigen lokale valuta te creëren of je aan te sluiten bij lopende lokale valuta initiatieven. Vanuit daar volgen de andere stappen.'

Ik voel veel daadkracht en enthousiasme als ik het boek lees.

Irene: 'Klopt, dat is ook precies hoe ik het voel. Dit is een tijd waarin veel potentie ligt om de handen ineen te slaan en een eigen positieve werkelijkheid te creëren. Veel mensen zijn het contact met deze daadkracht verloren omdat ze in hun hoofd zijn gaan wonen. Daadkracht is pure levensenergie en stroomt door je lijf heen. Vanuit daar kun je de wereld aan.

Jouw achtergrond is uit de psychologie, klopt dat?

Irene: 'Ik ben inderdaad van huis uit psychosociaal therapeut. Jarenlang heb ik met veel plezier in een eigen psychologie praktijk voor individuele- en relatietherapie gewerkt in Amsterdam. De laatste jaren ben ik me vooral gaan toeleggen op groepstrainingen. Met veel enthousiasme en liefde geef ik deze in Parnassia aan Zee. Door deze prachtige locatie aan het strand voelt het nog vreugdevoller om deze trainingen te geven.'

Ook voor Zelfvoorzienend Samenleven organiseer je een jaartraining. Kun je hier meer over vertellen?

Irene: ‘Voor veel mensen is het fijn is om in deze tijd van grote omwentelingen begeleiding te krijgen en gelijkgestemden te ontmoeten. Het werkt zeer ondersteunend om in een periode van negen maanden, één lesdag in de maand, samen te komen. In deze maanden ga je concreet aan de slag met het stappenplan. Het fijne is dat je mogelijke uitdagingen gelijk in de groep kunt bespreken en kunt uitwerken. Het geeft ieder initiatief een vliegende start. De training is zowel psychologisch als praktisch van aard. Zo leer je meer over het begeleiden van groepsprocessen als ook over voedselbossen, off grid wonen en lokale valuta.

Waarom besteed je aandacht aan psychologische onderwerpen in deze training?

Irene: 'Veel initiatieven om een lokale zelfvoorzienende gemeenschap op te richten, sneuvelen voortijdig vanwege onderling gedoe. Er ontstaat ruzie, de één kan de ander niet uitstaan, etcetera. Wanneer je intensief gaat samenwerken, kom je altijd uitdagende mensen en situaties tegen. Dat is op zich geen enkel probleem, mits je bewust bent en weet wat je hierin kunt doen. Samenwerken zorgt voor een intens groepsproces; als je hier geen kaas van gegeten hebt, kun je hier kopje onder in gaan. Zo zijn talloos veel eerdere initiatieven niet van de grond gekomen. Niet omdat het plan niet goed was, nee vanwege onderling geruzie.

Als ik jou zou moeten typeren, wie is Irene?

Irene: ‘Dat is een hele mooie vraag, die ik mezelf ook regelmatig stel, hahaha! Ik zou je nu veel bijvoeglijke naamwoorden kunnen geven, zoals enthousiast, gedreven, een optimist, maar feitelijk slaat dat nergens op. Want daarmee leg ik mezelf ‘vast’ en misschien ben ik vandaag helemaal niet zo.
Laat ik zo zeggen, wat Irene typeert is dat ‘niets menselijks mij vreemd is’. Ik heb zelf een intens leven geleid en heb de afgelopen twintig jaar intensief met mensen gewerkt. Dit heeft me veel liefde en compassie voor mijzelf en mijn medemens gegeven.

Waar ben je goed in?

Irene: ‘Ik heb geleerd mee te bewegen met het leven. Tot mijn eigen verrassing ligt mijn focus nu volledig op mensen enthousiasmeren om zelfvoorzienend en zelfredzaam te worden. Wat hierin de toekomst gaat brengen, weet ik niet. En dat ervaar ik als vreugdevol. Zo blijft mijn leven verrassend, sprankelend en fris. Ik heb geen behoefte meer aan controle of zekerheid. Dit brengt mij op waardevolle in inspirerende plekken.   

Waar ben je slecht in?

Irene: ‘Ik ben een starter, geen beheerder. Zodra iets loopt en ik het een paar jaar gedaan heb, begin ik me te vervelen. Administratie doen, is bijvoorbeeld een crime voor me. Daar kan ik geen enkele uitdaging in vinden. Mijn hart gaat sneller kloppen van nieuwe projecten, ideeën uitdenken en nieuwe mogelijkheden ontdekken. Ondertussen heb ik geleerd dat er altijd een periode van rust zit tussen iets ouds en nieuws. In die tijd gun ik mezelf tegenwoordig een uitgebreide warme winterslaap.

Wat is je toekomstbeeld?

Irene: ‘Heel positief. Momenteel bevinden we ons in een superspannende tussenfase waarin de hele oude wereld op z’n kop gaat. We hoeven alleen maar deze veranderingen te omarmen, het oude los te laten en zelf neer te zetten wat wij willen. En verlangen wij mensen niet allemaal naar hetzelfde? Naar liefde, vreugde, vrede en overvloed. Dit is allemaal voorradig. We hoeven hier alleen maar voor te gaan staan en voor te kiezen.

Tot slot; welke boodschap zou je aan de lezer mee willen geven?

Irene: 'Ik spreek je aan op je moed. Moed gaat hand in hand met angst. Heb de moed om je angst onder ogen te zien en desondanks door te pakken. Dit is de tijd om in beweging te komen. We hebben je nodig. Heel dringend. Kijk wat je kunt doen in je huidige leven, al is het maar iets heel kleins. Koop in plaats van een gewoon pak melk een biologisch pak melk. Of zeg een keer ‘nee’ als iets niet goed voor je voelt. Maak een eerste beweging die de aftrap kan zijn van het inzetten van een nieuwe koers. Op naar een liefdevolle, eerlijke en gezonde samenleving die in harmonie met de natuur leeft!'

Wat de natuur leert.

Wanneer we leven volgens de principes van de natuur, respecteren we ook onze eigen 'seizoenen'. Nodigt de lente ons uit om te groeien en onszelf te laten zien, zo is een volgende fase zomers.. Nagenietend van zoveel groei, kijk je voldaan naar je oogst. In de herfst leer je loslaten wat je niet langer dient. Dat voelt even kaal en onwennig. Je laat het zo als de winter eroverheen trekt. Even niets doen. Terugtrekken, stilte. Totdat je plotseling merkt dat er nieuwe ideeen en impulsen geboren worden: de lente is weer aangebroken!

Van ik naar wij.

Wanneer we zelfvoorzienend gaan samenleven, kan het niet anders dan dat onze huidige 'ik-maatschappij' gaat veranderen in een 'wij-maatschappij'. Dit omdat je inziet dat je de ander nodig hebt om werkelijk succesvol zelfvoorzienend te zijn. Dat klinkt paradoxaal en dat is het ook. In dit samenzijn voel je zingeving, de vreugde van het samen doen en voldoening. En was dit nu eigenlijk niet waar je altijd al naar op zoek was?

Dag monocultuur..

Wanneer we zelfvoorzienend leven, zullen import en export verdwijnen. Als logisch gevolg verdwijnt ook destructieve monocultuur. Bovendien biedt dit een antwoord op het plastic afvalprobleem: producten hoeven niet langer wekenlang vers gehouden te worden door een plastic verpakking. Ook ongezonde conserveringsmiddelen worden overbodig. Zelfvoorzienend leven geeft een logisch en gezond antwoord op ernstige problemen.